Perubatan Biokimia diperkenalkan dan dimajukan oleh seorang doktor berbangsa Jerman iaitu Dr Wilhelm Heinrich Schuessler, dalam tahun 1873. Sistem ini bertolak daripada teori yang berasaskan bahawa penyakit terjadi akibat kekurangan mana-mana satu atau lebih daripada satu garam mineral dalam tubuh.

Garam mineral ini digelar garam tisu biokimia. Hasil kajian analisis yang begitu teliti yang dijalankan, Dr Schuessler mendapati terdapat 12 jenis garam tisu dalam tubuh yang sihat, iaitu:

Dalam makalahnya yang pertama, Dr Schuessler telah merakamkan penghargaan di atas tulisan Prof. Moleschott dari University of Rome, yang mencetuskan inspirasi kepadanya melahirkan teori Biokimia ini. Di dalam makalah tersebut, Prof. Moleschott menulis, "struktur dan fungsi semua organ tubuh bergantung kepada wujudnya juzuk-juzuk perlu tak organik dalam kuantiti seimbang".

Oleh kerana kandungan garam tak organik hanya perlu dalam kadar 5% sahaja, maka keperluan, kepentingan dan peranannya kurang diberi perhatian. Kepentingan dan peranan yang dimainkan oleh garam tak organik menjadi sangat jelas apabila semakin ramai pihak yang menjalankan kajian di makmal.

Dr Lusk, seorang pakar pemakanan menulis, "tubuh manusia boleh hidup dalam jangka lebih pendek akibat ketiadaan garam mineral daripada ketiadaan juzuk lain di dalam makanannya".